شوقات: قصه وافسانه

داستان کوتاه برگزیده من در جشنواره مجازی ارتش

shoghat — Mon, 09 Nov 2009 07:46:55 GMT

داستان کوتاه" من سرباز وظیفه مسعود عزیزیان هستم" من در اولین مرحله جشنواره

مجازی ارتش اثر برگزیده در زمینه داستان کوتاه شد. اینم خبر مربوط به جشنواره و برگزیدگان

دیگر:

آثار برگزیده‌ی مرحله اول جشنواره‌ی مجازی ارتش جمهوری اسلامی ایران

تابستان ۱۳۸۸

آثار برگزیده‌ در زمینه شعر:

خانم مریم اسلامی با شعر: « تانک واقعی »

آقای محمد پران با شعر: « قطعه‌ی شهدا »

آقای امیر بخششی با شعر: « بازمانده ای از لشگر محمد رسول ا… »

آقای وحید طلعت با شعر: « چه روزهائی »

آثار برگزیده‌ در زمینه داستان و داستان کوتاه:

آقای یوسف نیک فام با داستان« من سرباز وظیفه مسعود عزیزیان هستم »

خانم پریا ولایتی با داستان: « سوزنبان »

خانم اکرم زیبائی با داستان: « قلک »

آثار برگزیده‌ در زمینه پژوهش:

خانم فریبا احمدی با مقاله‌ی «جنگ نه، دفاع آری»

آقای موسی الرضا حیدری با مقاله‌ی «جنگ و جهاد در اسلام

جشنواره مجازی ارتش

همسایه دیوانه ما

shoghat — Mon, 02 Nov 2009 09:56:18 GMT

همسايه ديوانه ما

از خانه پدري در اراك خاطرات شيرين و خواندني زيادي دارم. بخشي از اين خاطرات را در داستان كوتاهي آورده ام روبروي خانه ما پيرزني زندگي مي كرد به نام كبري . شوهرش سالها پيش از اين مرده بود و او به همراه دو پسر مجردش به نامهاي غلام و محمد زندگي مي كرد. كبري ديوانه بود.ديوانه اي بي آزار و حتي مهربان و دوست داشتني. وقتي مي رفتي پيشش و اظهار بيماري مي كردي قرص سردردي مي آورد و با مهرباني مي داد. تنها عيب و ديوانگي اش در جمع كردن زباله و آت و آشغال در خانه بود. هر چيزي كه پيدا مي كرد جمع مي كرد و به خانه مي برد.وارد خانه اش كه مي شدي بوي گند به مشام مي رسيد. يك روز زنان محل جمع شدند و براي چاره جويي تصميم گرفتند تا بلكه او را به راه پاكي هدايت فرمايند. مادرم هم با بقيه همنوا شد. كبري را بردند حمام و مردان هم هر چه آشغال بود از خانه اش بيرون بردند. وقتي كبري به خانه برگشت و ديد كه خانه اش تمييز شده شروع كرد به غشقرق راه انداختن و داد و بيداد. از فردا دوباره روز از نو و روزي از نو.دوباره خانه را پر از آشغال كرد. اهالي كه ديدند فايده اي ندارد. رفتند اداره بهداشت. از اداره آمدند بازرسي. تا جايي كه يادم هست پس از كش و قوسهاي فراوان و با تعهد تنها دخترش كه متاهل بود و جاي ديگري زندگي مي كرد وضعيت كمي بهتر شد. زماني كه متاهل شدم ديگركبري آن قدر پير شده بود كه سرش به زمين مي رسيد و ديگر توان آشغال جمع كردن نداشت پس از مدتي شنيدم كه مرده و در بهشت زهراي اراك دفنش كرده اند غلام يكي از پسرهايش كه در كوه گردو به كار كندن سنگ مشغول بود قبل از مرگ مادر فوت كرد و محمد علی كه ما به او مدعلي مي گفتيم با دختري روستايي ازدواج كرد و در همان خانه مادري ساكن شد.

داستان نویسی در استان مرکزی و آموزش داستان نویسی

shoghat — Sun, 25 Oct 2009 08:37:18 GMT

صدا و سیمای اراک(شبکه آفتاب) روزهای چهارشنبه هر هفته در برنامه هفت اورنگ

بخشی از برنامه به "آموزش مقدماتی داستان نویسی" و بخشی دیگر به" تاریخچه داستان

نویسی در استان مرکزی" با کارشناسی من، خواهد پرداخت.دوستان صدا و سیمایی روز

پنجشنبه سی مهرماه به تهران آمدند و برنامه را ضبط کردند.گویا خوشبختانه نسبت به

گذشته صدا و سیمای شهر ما هم برنامهسازی را جدی تر دنبال میکند.

به خودم تسلیت میگویم

shoghat — Mon, 05 Oct 2009 10:57:18 GMT

عباس آپرین هم رفت!حرفهای زیادی برای گفتن دارم.ولی نمیگویم.دوست دارم مثل یک راز

در دلم باقی بماند.حرفهای زیادی برای گفتن دارم.فقط همین که حیف شد و صد حیف!

میگذارم برای آینده.خدا را چه دیدی!شاید قفل این زبان باز شد. به خودم تسلیت می گویم.

خدا رحمتش کند.فعلاْ همین.

ثبت در تاریخ!

shoghat — Tue, 29 Sep 2009 06:40:18 GMT

ثبت در تاریخ!

هفته پیش رفته بودیم جمعه بازار استانبول.سه تا عکس از آقای مظفرالدین شاه خریدم.در برگشت کیفم با مجموعهای از مدارک و کارتهای هویتی به یغمای دزدان عزیز رفت.این وجیزه برای ثبت در تاریخ نوشته شد.برای آن که آیندگان بفهمند ما در چه دنیایی زندگی میکردیم!

پژوهشهای من در برنامه یک فیلم یک تجربه

shoghat — Mon, 14 Sep 2009 08:26:45 GMT

پژوهشهای من در برنامه یک فیلم یک تجربه

این روزها حسایی دوروبرم را با کارهای پژوهشی شلوغ کردهام. تحقیقات هر چهار فیلم

مستندی که در برنامه" یک فیلم یک تجربه" در ماه مبارک رمضان ساخته و پخش شده و

میشود را تمام کردهام.او یک فرشته بود، میوه ممنوعه، صاحبدلان و خانه بدوش. سه فیلم

اول روی آنتن رفتهاند و مستند خانه بدوش همین هفته، 26 شهریور، روز پنجشنبه ساعت 9

شب از شبکه چهار پخش میشود.حتماً فیلم را ببینید.حضور رضا عطاران بسیار دیدنی و

شیرین از کار درآمده است.تحقیقات سریال سربداران، روزی روزگاری و مدار صفردرجه نیز در

حال انجام است.از همین حالا نوید آثار خوب و تأثیرگذاری را میدهم.

استمرار در پژوهش

shoghat — Tue, 08 Sep 2009 07:33:06 GMT

این کلام مولا را امروز روی تقویم رو میزی ام دیدم.عجب سخن زیبا و پرمغزی است.

مولا امیرالمومنین علی علیه السلام میفرماید:

آن که پژوهش را استمرار نمی بخشد از درک دانش بی نصیب است.

داستان کوتاه بانو

shoghat — Sun, 30 Aug 2009 06:50:18 GMT

بانو

تنگ غروبی بود که آمد؛ بی هیچ پیام و خبری.تازه از قدمزدن در کنار ساحل،برگشته بودم و داشتم خودم را با گرمای هیزم نیمسوز شومینه گرم میکردم که صدایی به گوشم رسید.ضربههای محکم دست بر روی در فلزی ویلا بود.زنگ خانه از مدتها قبل خراب شده بود.تردید داشتم، نکند خیالاتی شدهام.سمعک را داخل گوش گذاشتم.این بار، صدا شدیدتر شد.برخاستم، پوستین پشمبزی گرمم را روی دوشم انداختم و عصا در دست، سلانه سلانه راه افتادم.

ضربهها به گوشم، خیلی آشنا بود.این وقت غروب، چه کسی میتوانست باشد؟تنها بودم و هیچ کس را نداشتم.تنها همراه زندگیام_ بانو _ سالها پیش مرده بود.

وارد حیاط شدم.هوا ابری شده بود.باد میآمد و بوی گلهای نیلوفر به مشام میرسید.از همان آغاز زندگی مشترکمان از او خواسته بودم که بانو صدایش بزنم و او با لبخندی پرشور، پذیرفته بود.بعد از آن، او شد بانوی زندگیام.

لحظهای ایستادم و گوش تیز کردم.

-تق تق تق... تترق تترق...

صدای دلنشینی بود.صدای همیشگی.خودش بود.ضربههای او بود؟قلبم از حرکت ایستاد و نفسم در سینه حبس شد؛ نشستم.یعنی خودش بود؟!چه کنم؟باورش کنم یا نه...بیاعتنا به اتاق برگردم؟و باز صدای ضربههایش.

-تق تق تق... تترق تترق...

-نزن بانو نزن!آمدم.

مانند دستی بود که بر تار پوسیدهی قلبم مینواخت.بله، خودش بود؛ بانو، با همان چشمها و همان نگاهها.

-تق تق تق... تترق تترق...

-آمدم... بانو جان!

نبود.کجا رفته بود؟نمیدانم.درست سه سال و دو ماه و یک روز پیش از آن، رفته بود و تنهایم گذاشته بود و حالا برگشته بود.برگشته بود؟!

هوا بارانی شد.قطرهای روی صورتم افتاد؛ برگشتم.

-آخه مرد!چرا در رو باز نمیکنی؟

خودش بود؟!جلو رفتم و در را بازکردم، پاهایم میلرزید، افتادم.قدمی برداشت و دست چروکیدهام را گرفت.کمکم کرد تا برخیزم.جوان بود؛ با همان لبخند همیشگی.با این حال از سر تردید پرسیدم.

-تو کی هستی؟

-نمیشناسی؟! منم... نیلوفر!

بانو، بانو!تو که مرده بودی؟!

نه... نه... من همیشه زندهام.

عصا را رها کردم و تکیه دادم به بازوهایش.با هر قدمی که برمیداشت، صدای دلنشین گذشته در گوشهایم، موج برمیداشت.تپش قلبم تندتر شده بود و جریان تند خون در رگهایم را به خوبی حس میکرد.

به اتاق رفتیم.لباسهای خیسم را از تنم درآورد.با حولهای تنم را خشک کرد و کمک کرد تا یک دست لباس خشک بپوشم و بعد در یک چشم به هم زدن چایی داغ و لبسوز برایم آورد.

نگاهش درهم شد.

بازم که داغ داغ میخوری!

-بانو جان! خودت خوب میدونی که...

-آره.میدونم.عادته.

صدای شرشر باران شدیدتر شد و هر دوی ما را دعوت کرد تا زیبایی لحظههای بارانی را از پشت پنجره ببینیم.بانو پنجره را گشود، کف دستش را بیرون برد و شوخی همیشگی روزهای بارانی را برایم تکرار کرد.چشمهایم را بستم، قطرهها روی صورتم چکید.خودش را روی مبل رها کرد و نگاهی به اطراف انداخت.

-چند وقته خونه گردگیری نشده؟

اگه راستش رو بخوای درست سه سال و دو ماه و یک روزه.

از جایش برخاست و دو شاخهی جاروبرقی را به پریز زد و شروع به تمییز کردن اتاق کرد.

-بانو!وقت گیر آوردی، چه وقت این کارهاست؟!

-خونه رو باید تمییز کرد.

کلافه شده بودم.لحظهها به تندی میگذشت.پرندهی زندانی شده در قفس ساعت دیواری بال و پری جنباند و نوای کوکو...کوکو سر داد.ساعت شروع به نواختن کرد.دوازده نیمه شب.برخاستم و خودم را در آیینه دیدم.جوانی را در لکهای پوست و چروکهای زیر چشمم دیدم.به روشویی رفتم؛ خودتراش را برداشتم، خمیرریش، کمی آب جوش و اصلاح صورت.نگاهی به آیینه کردم، حالا جوان شده بودم.چه چیزی کم بود؟همان کت و شلوار سفید دامادی که سالها در کمد باقی مانده بود.در کمد را بازکردم.یکی یکی لباسها را نگاه کردم.همه کهنه و پوسیده شده بودند، جز همان کت و شلوار که تازه و اتو کرده بود.جلوی آیینه قدی کمد ایستادم و پوشیدمشان.همه چیز قابل قبول و راضی کننده بود.

صدای جاروبرقی قطع شد.به آرامی قدم به سرسرا گذاشتم.حتماً غافلگیر میشد.نمیتوانست باور کند.

-بانو!... بانو!

حرفی نزد.

-بانو!

جوابی نداد.عصا را برداشتم و دستپاچه و هراسان تمامی اتاقها را جست و جو کردم.همهی اتاقها گردگیری شده بود.

-بانو!... بانو!بیا ببین چی شدم؟!

همه جا را گشتم، ولی او نبود.به حیاط رفتم، باران بند آمده بود، نور ماه روی برگهای خیس افتاده بود.هیچ صدایی نمیآمد.در باز ویلا را بستم.

-------------------

این داستان اولین بار در کتاب دستان نوشته نگارنده منتشر شده است.

اولین شماره فصلنامه انشا و نویسندگی منتشر شد

shoghat — Sat, 22 Aug 2009 06:11:18 GMT

اولین شماره فصلنامه انشا و نویسندگی منتشر شد.در این فصلنامه مقاله ای از من با نام «داستان

نویسی در اراک» به چاپ رسیده است. برای تهیه فصلنامه انشا و نویسندگی به نمایندگی های فروش

آن مراجعه فرمایید:

تهران: انتشارات توس: خیابان انقلاب- خیابان دانشگاه- شماره1- تلفن: 66461007

انتشارات ثالث: خیابان کریم خان زند- بین خیابان ایرانشهر و ماهشهر- پلاک148- تلفن:7-88325376

انتشارات چشمه: خیابان کریم خان زند- نبش خیابان میرزای شیرازی- شمارۀ161- تلفن:88907766

کتابفروشی لارستان: خیابان مطهری- اول خیابان لارستان- شمارۀ128- تلفن: 88899365

شهرکتاب ابن سینا: سعادت آباد- خیابان ایران زمین

کتابفروشی اختران: خیابان انقلاب- مقابل دبیرخانه دانشگاه تهران- بازارچه کتاب- تلفن:66462282

کتابفروشی سیاه سفید: میدان انقلاب- جنب سینما بهمن- تلفن: 66971603

نشر نی: خیابان کریم خان- نبش میرزای شیرازی- شمارۀ 115-

انتشارات پارت: خیابان انقلاب- روبروی درب دانشگاه- ابتدای فخررازی- تلفن: 66405627

نشر آبی: خیابان کریم خان زند- روبروی خیابان ماهشهر- شماره 53- تلفن: 88843525

کتابفروشی صداقت: خیابان انقلاب- گوتنبرگ- طبقۀ اول- تلفن:66414025

خانۀ هنرمندان: خيابان طالقانی-‌ بعد از ايرانشهر-‌خيابان شهيد موسوی شمالی- ضلع جنوبي باغ هنر- تلفن:88316171

کرج: کتابفروشی صلاحی: میدان شاه عباسی- بلوار ذوب آهن- روبروی مصلا- خیابان کشاورز- تلفن: 02612234730

کرمانشاه: کتابفروشی اندیشه نو: خیابان دبیراعظم- پاساژ سروش- طبقۀ همکف- تلفن: 08317212580

شهرکرد: کتابفروشی شب نما: گودال چشمه- خیابان پارک- بین20متری اول و دوم- روبروی جنگل- پلاک45- تلفن: 03813333924

یک قصه

shoghat — Sun, 09 Aug 2009 09:24:18 GMT

یک قصه

کپسول و قرصهایش را دادم.یکی یکی به آرامی خورد و روی تختش دراز کشید.نگاهی به چشمهایم کرد و گفت: من میمیرم پدر! درسته؟ ملافهی سفیدش را رویش کشیدم و گفتم: نه عزیزم. چرا این طور فکر میکنی؟ تو تا صد سال زندهای. از جایم بلند شدم که پرسید: صد سال چقدره پدر؟ خیلی یه؟ به طرف در رفتم و گفتم: اون درخت توی حیاط رو میبینی؟ گفت: آره. گفتم: به اندازهی عمر صد تا درخت تو زنده میمونی. خیالت راحت راحت باشه.

در اتاق را به آرامی بستم و به حیاط رفتم.برف سراسر حیاط را پوشانده بود و سنگینی برف شب گذشته شاخههای درخت را به پایین خم کرده بود.هوا سوز سردی داشت.گلولهای برفی درست کردم و آن را به سویی پرت کردم.زنگ در خانه به صدا درآمد. حمید بود.انتظارش را میکشیدم. با کیف پزشکیاش وارد خانه شد و به اتفاق هم یکراست وارد اتاق پسرم شدیم. پسرم، حمید را عمو حمید صدا میزد. حمید معاینات اولیه را انجام داد و روی کاغذی چیزهایی نوشت و گفت:کپسول و قرصها را ادامه بدین.یک آمپول هم نوشتم که روزی یک بار باید تزریق بشه.

پسرم نگاهی به من و حمید کرد و گفت: عمو حمید نمیشه آمپول ننویسید؟ حمید لبخندی زد و گفت: پسرم! مگه نمیخوای زودتر خوب بشی و با همدیگه بریم آدم برفی درست کنیم؟پسرم به سختی لبخندی زد و گفت: آخه من از آمپول میترسم.حمید اخمی کرد و گفت: نترس جونم! نترس.

حمید کیفش را بست و از جایش بلند شد و در گوشم گفت: نگران نباش! خطر تا حدودی رفع شده. خودت میدونی که ذات الریه بیماری خطرناکی یه. اونم برای بچههایی تو این سن کم.باید امیدوار بود.این دماسنج رو داشته باش و هر چند وقتی درجهی تبش رو اندازه بگیر.

حمید را همراهی کردم تا از خانه بیرون برود و برگشتم به اتاق پسرم.دماسنج را کنار دستش گذاشتم و گفتم: پسرم میخوای یه قصه برایت تعریف کنم؟ پسرم گفت: باشه. اگه خودتون دوست دارین.

صورتش مثل گچ سفید شده بود و بدون حرکت روی تختخواب دراز کشیده بود و فقط به درخت توی حیاط نگاه میکرد.

کتابی با نام مجموعه داستانهای«ا.هنری» را که تازه برایش خریده بودم از کتابخانه برداشتم.زیر لب گفتم:خب حالا کدوم داستان رو برات بخونم؟ لبخندی زد و گفت: مگه چند تا داستان داره؟ گفتم: بذار نگاه بکنم. آها ده تا داستان کوتاه. گفت: فرقی نمیکنه هر کدوم که خودتون دوست دارین. گفتم: من هنوز هیچ کدوم رو نخوندم.چشمم به داستان«آخرین برگ» افتاد.شروع به خواندن داستان کردم.

«در غرب میدان «واشینگتن اسکویر» در نیویورک، محلهای هست که کوچههای باریک و پیچاپیچ آن به طرز عجیبی همدیگر را قطع می‌کنند و هر تازه واردی را گیج و سرگردان می‌سازد. این ناحیه که مردم اسمش را «نقاط مسکونی» گذاشتهاند کوچههایش به قدری انحنا و چپ و راست دارد که ممکن نیست هر تازه واردی برای پیدا کردن راه خروج خود ساعت‌ها سرگردان نشود. بعضی از کوچه‌ها پس از مسافتی از نو خود را قطع می‌کنند و همین حالت عجیب و غریب و غیرعادی است که به نقاشان و تابلوسازان فرصت خوبی می‌دهد که صحنه های جالبی برای نقاشی پیدا کنند.

شاید به همین دلیل بود که در این منطقه‌ی دورافتاده و قدیمی گرینویچ عده‌ای از مردم صاحب هنر و تهی‌دست، در پی یافتن اتاق‌های اجاره‌ای یا طبقههای زیر شیروانی و یا حتی دهلیزهای محقری برای زندگی برآمدند. به ترتیب، بخش گرینویچ رفته رفته محل اجتماع نقاشان آواره و فقرزده و مأمن هنرمندان محروم و کام نادیده گردید.

در یکی از ساختمان‌های آجری سه طبقه‌ی این برزن، سو و جوسنی با هم زندگی می‌کردند و کارگاه نقاشی خود را ترتیب داده بودند. همسایگان و آشنایان همه جوسنی را به نام جوآنا می‌شناختند. یکی اهل استان مین و دیگری اهل کالیفرنیا بود. این دو دختر جوان به حسب تصادف در یکی از رستوران‌های خیابان هشتم نیویورک به هم برخورد کرده بودند و در همان دیدار اول، به علت هم سلیقگی و هم آهنگی فکر، شالوده‌ی دوستی عمیق و پایداری را ریخته بودند...»[1]

چند خطی را خوانده بودم که به هیجان آمد و گفت: چقدر قصهش برام آشناس. مثل این که کارتنش رو از تلویزیون دیدم.گفتم:آره. منم انگاری دیدمش. پرسیدم: حالت چطوره ؟ گفت: هنوز سرم درد میکنه.گفتم: سعی کن بخوابی پسرم؟ گفت: خوابم نمیبره. گفتم: بذار قصه رو برات بخونم شاید خوابت ببره! گفت: باشه پدر! بخونین!

دوباره خواندن را شروع کردم.با دقت گوش میداد تا خوب قصه را دنبال کند. نگاهم به بیرون پنجرهی اتاقش افتاد.دانههای درشت برف شروع به باریدن گرفته بود.همچنان به آرامی و شمرده قصه را میخواندم که چشمهای پسرم به آرامی بسته شد و از حرکت ایستاد. کتاب را کناری گذاشتم.حالا فرصت خوبی بود تا از خانه بیرون بروم و نسخهی داروهای تازه تجویز شدهی حمید را از داروخانه بخرم و به خانه برگردم.

بی اختیار به یاد قصهای افتادم که در نوجوانی خوانده بودم. یک قصه در فضایی روستایی به نام«اگه بابا بمیره» قصهی نوجوانی بود که برای نجات جان پدرش در هوای سخت برفی به شهر میرفت تا داروهای پدرش را بخرد و به خانه بیاورد.فیلمش را هم دیده بودم.

حالا من هم باید برای نجات جان پسرم در هوای برفی به داروخانه میرفتم.از خانه بیرون آمدم.همه جا را برف پوشانده بود و به سختی میشد راهی برای قدم برداشتن پیدا کرد.چند قدمی برنداشته بودم که یک لحظه از حرکت ایستادم و تردیدی گنگ وجودم را آشفته کرد.تنهایش گذاشته بودم.نباید تنهایش میگذاشتم.نکند زبانم لال حالش بدتر شود و در تنهایی بمیرد. باید برگردم.باید هر چه زودتر برگردم.لحظهها برایم کشدار میشدند.میدویدم.با تمام توانی که در پاهایم بود میدویدم.دیگر هیچ چیز را نمیدیدم.بارش برف تندتر شده بود.جان پسرم به دویدن من بستگی داشت. راه کش میآمد و لحظهها، طولانیتر از همیشه میشد.چهرهی معصوم پسرم با من بود و او همراه من میدوید.به چال کوچکی که با هر لبخندی روی گونهاش مینشست، فکر میکردم.یک سرماخوردگی ساده تبدیل به ذات الریه شده بود.خودم را هیچ وقت نخواهم بخشید.تقصیر از من بود.نباید اجازه میدادم در آن روز برفی از خانه خارج شود.بچهی معصوم من! خودش گفت که سرش کمی درد میکند.من چرا نفهمیدم که دارد سرما میخورد.بغض گلویم را گرفته بود قطرهای اشک از چشمهایم جاری شد و به روی گونههایم غلطید.به جلوی در رسیدم.دستپاچه کلید را به قفل در انداختم و بازش کردم.اولین نگاهم به درخت افتاد.شاخههای درخت از سنگینی بارش برف خم شده بود و چند شاخهی ضعیف شکسته بود.

وارد اتاقی که پسرم خوابیده بود شدم.آرام و راحت روی تخت دراز کشیده بود.جرأت نزدیک شدن نداشتم.چهرهی معصومش را با چشمهای بسته دیدم.نفسم در سینه حبس شده بود.آرام پلکهایش را باز کرد.لبخندی زد. چال کوچکی روی گونهاش نشست.لبهایش را از هم بازکرد و گفت:پدر! کجا رفته بودی؟بقیهی قصه رو برام میخونی؟ از خوشحالی دستپاچه شده بودم.دستش را در دستم گرفتم و گفتم:حتماً.حتماً برات میخونم.حالت چطوره پسرم؟ گفت:پدر! بهترم.خیلی بهترم.دماسنج را برداشتم و در دهانش گذاشتم.نمیتوانستم باور کنم.تب فروکش کرده بود.کتاب داستان را برداشتم و بقیهی قصه را برایش خواندم.

« آغاز این دوستی به موسم بهار پدید آمد، ولی در زمستان همان سال میهمان ناخوانده‌ای پا به محله‌ی گرینویچ گذاشت که پزشکان او را ذات الریه می‌خواندند. این آشنای بی‌رحم درست مثل طوفان مدهشی بر سر اهالی این بخش فرو آمد و به دنبال آن، مصائب بی شمار و ناکامیهای فراوان شروع شد. در قسمت شرق «واشینگتن اسکویر» شقاوت و سفاکی این دشمن قهار به مراتب بیش تر از قسمت غرب بود؛ در آنجا روزی نمی‌گذشت که ده ها تن قربانی سیه روز به دامان خاک سرد و تیره سپرده نمی‌شدند، در حالی که در بخش گرینویچ این دشمن بیدادگر نتوانسته بود آنقدرها جور و ستم خود را بر سر اهالی ببارد. شاید همین کوچههای در هم و تاریک و معابر پیچاپیچ و صعب العبور بود که عرصه‌ی تاخت و تاز را بر او بسته بود...»[2]

[1] .بخشی از داستان کوتاه آخرین برگ نوشته ا.هنری ترجمه حسن شهباز.

[2] .بخش دیگری از داستان آخرین برگ.

شوقات: قصه وافسانه

داستان کوتاه برگزیده من در جشنواره مجازی ارتش

همسایه دیوانه ما

داستان نویسی در استان مرکزی و آموزش داستان نویسی

به خودم تسلیت می­گویم

ثبت در تاریخ!

پژوهش­های من در برنامه یک فیلم یک تجربه

استمرار در پژوهش

داستان کوتاه بانو

اولین شماره فصلنامه انشا و نویسندگی منتشر شد

یک قصه

به خودم تسلیت میگویم

پژوهشهای من در برنامه یک فیلم یک تجربه